SuGaR's WorlD

เมื่อต้นสัปดาห์ที่ผ่านมา เรื่องนี้เป็นข่าวใหญ่พอสมควร เป็นที่โจษจรรย์กันมากในเว็บบอร์ดต่างๆ โดยเฉพาะที่พันธ์ทิพย์ โต๊ะห้องสมุด..

http://www.pantip.com/cafe/writer/topic/W6797317/W6797317.html#108 ลองเข้าไปอ่านกันได้

ทีนี้ก็เลยจะมาขอเล่าเรื่องในบ้านของตัวเองสักหน่อย สำหรับบางคนที่ไม่ทราบเรื่อง หรือบางคนที่อ่านในหนังสือพิมพ์ ในเว็บไซต์มาบ้างแล้ว ก็จะรู้เรื่องราวกระจ่างมากขึ้น

เพื่อนๆหลายคนคงรู้กันอยู่แล้วว่าที่บ้านตาลประกอบกิจการสำนักพิมพ์สำหรับเด็ก ก็มีจัดพิมพ์ทั้งหนังสือนิทานภาพ การ์ตูน หนังสืออ่านนอกเวลา ความรู้ทั่วไป...เมื่อสักสองเดือนที่แล้วทางสนพ.ก็ได้รับจดหมายขออนุญาตจากทางชิน คอร์ปขอนำเรื่องสั้นประมาณ 10 เรื่องของคุณธนากิต (หรือเพื่อนๆบางคนรู้จักกันในนาม อากิตตินั่นหละ) ไปจัดพิมพ์รวมกับเรื่องสั้นของนักเขียนท่านอื่น เพื่อแจกแกเด็กในชุมชนยากไร้ แม่ก็ชี้แจงไปว่าทางสนพ.ไม่มีปัญหา ให้ได้ แต่ให้ไปต่อขอลิขสิทธิ์จากนักเขียนเอง..ซึ่งอากิตติก็ให้ แน่ละ ในเมื่อมีคนมาขอไปทำทาน คงไม่มีใครใจร้ายใจดำถึงขนาดไม่ให้ได้

แต่เรื่องราวมันเริ่มหลังจากนี้..คือเมื่อประมาณต้นสัปดาห์ที่แล้วมีจดหมายมาอีกฉบับ ขอเรื่องของนักเขียนอีกคนไปลงในหนังสือเล่มเดิม แม่ก็บอกให้ขอกับนักเขียนเองอีก ในตอนแรกคุณนักเขียนก็ไม่อยากให้ เพราะกว่าจะรวบรวมเขียนขึ้นมาได้ ก็ยากแล้ว ยิ่งเอาไปพิมพ์แจกแบบนี้ โอกาสที่ขายได้ก็น้อยลง แต่ทางชิน ก็โทรมาเช้า โทรมาเย็น โทรมาตื้อให้นักเขียนอนุญาตให้ได้ จนท่านใจอ่อนยอมเซ็นต์อนุญาตให้ไป หลังจากนั้นประมาณสามวัน หนังสือที่ตีพิมพ์เสร็จแล้วก็ถูกส่งมาที่สนพ.เล่มหนึ่ง ให้นักเขียนอีกเล่มหนึ่ง!!!!!!!

ขอมาแค่สามวัน หนังสือก็พิมพ์เสร็จแล้ว!!!

เท่านั้นหละ แม่ของขึ้นทันที....เพราะมันหมายความว่า คุณได้ขโมยเอาของของเราไปจัดทำก่อนแล้ว แล้วค่อยมาขออนุญาตทีหลัง มีที่ไหน แค่สามวัน จัดพิมพ์เสร็จก็ยากแล้ว นี่รวบรวม เรียบเรียงอีก มันจะเป็นไปได้ยังไง แถมพอเปิดหนังสือเข้าไปดูชื่อนักเขียนท่านที่เพิ่งได้รับจดหมายขออนุญาต ไม่มีอยู่ในเล่มอีกด้วย!!

พวกเราคาดกันว่าทางชินคงจัดทำหนังสือ ขออนุญาตนักเขียนท่านอื่นเรียบร้อยแล้ว แต่ว่าลืมขออนุญาตนักเขียนไปท่านหนึ่ง จึงมารีบขอตอนใกล้จะเอาหนังสือไปแจก และพิมพ์ชื่อนักเขียนเพิ่มไม่ทันแล้ว เลยต้องโทรมาขอเช้า ขอเย็น ให้นักเขียนใจอ่อน เพราะถ้าเกิดนักเขียนท่านนี้เกิดไม่ให้ขึ้นมา เรื่องจะยิ่งยุ่ง

หม่อมแม่ของอิชั้น..ก็เลยจัดการลงมือเขียนจดหมาย (อันนี้เขียนหรือพิมพ์ไม่อาจทราบได้) เอาเป็นว่าพิมพ์ละกัน พิมพ์จดหมายเปิดผนึกส่งไปที่นสพ.มติชน และ กรุงเทพธุรกิจ ระบายความในใจเกี่ยวกับเรื่องนี้ และเรียกร้องสิทธิ์ให้กับเหล่านักเขียนที่ถูกนำเรื่องไปลง ทางนสพ.ก็ลงจดหมายให้ มีคนเห็นด้วยก็มาก คนไม่เห็นด้วยก็มี อันนี้เป้นสัจธรรม แต่พอเรื่องถูกตีพิมพ์ลงนสพ. ทางนักเขียนก็ได้รับโทรศัพท์ติดต่อจากชิน คอร์ปทันที เพื่อตกลงเรื่องค่าลิขสิทธิ์!!! งานนี้ก็ถือว่าโชคดีไป.....แต่ถ้าเจ้าของสนพ.ไม่ได้รู้จักกับสื่อ โอกาสที่จะได้รับความสนใจก็น้อยลงไปอีก จะมีใครที่ไหนมาสนใจ แล้วลงข่าวให้แบบนี้ไหม

บริษัทใหญ่ๆ ทำประชาสัมพันธ์ตัวเองได้หน้า ได้ชื่อเสียง หักภาษีได้ แต่ไม่ต้องเสียอะไรเลย นอกจากค่ากระดาษ ค่าพิมพ์ เล่มละไม่กี่สตางค์ ทั้งๆที่บริษัทได้กำไรปีหนึ่งเป็นพันล้าน....คิดจะทำทาน แต่ไม่ลงทุน ลงแรงอะไรเลย ในทางกลับกันถ้าคนตัวเล็กๆ ตาดำๆ อย่างพวกเรา เกิดคิดอยากจะพิมพ์หนังสือไปแจกตามโรงเรียน หรือวัดบ้างเพื่อทำทาน เราจะ"ขอ"แบบนี้บ้างได้ไหม....คิดว่านักเขียนคงจะไม่ให้ แต่ที่ให้เพราะเกรงใจบริษัทยักษ์ใหญ่ ถ้าคนตัวเล็กๆแบบพวกเราทำ..ก็คงต้องจ่ายค่าลิขสิทธิ์หรือซื้อหนังสือไปตามระเบียบ...

บริษัทพวกนี้ถึงได้รวยขึ้นๆๆๆๆๆ ดังขึ้นๆๆๆๆๆ เพราะว่าควาฉลาดแกมโกงแบบนี้หละ

เกิดอาการดวงเข้าสู่ช่วงอาภัพขึ้นมา ช่วง 2-3 วันมานี้ มีเหตุการณ์น่าตกใจเกิดขึ้นกับตัวเองเต็มไปหมด...ไม่ได้นับหรอกว่าที่ชั่วน่ะ ครบ 7 หนหรือยัง เพราะบางอันมันก็เป็นเรื่องเล็กน้อย แต่ยังเชื่อมั่นว่าผ่านพ้นช่วงนี้ไป.....ดี 700 หน จะตามมา

หุ้นตกๆๆ!!     แม่เจ้า..ไม่เคยซื้อหุ้นมาก่อนเลย หุ้นขึ้นเอาๆๆๆๆ เอาวะ ซื้อ...หลังจากวันนั้นมามันแดงทั้งกระดานเลย
..ก็ยังโชคดี...ที่ซื้อตอน 32.63 คนอื่นเค้า 49 ตอนนี้เหลือ 28..

บัตรรถใต้ดินก็หาย    เมื่อวานมาทำงานสายต้องไปอยู่ Esplanade เลยตัดสินใจขึ้นรถใต้ดินไป โดยไม่แวะเข้าออฟฟิศก่อน พอเปิดกระเป๋ามา ทำการรื้อค้นกระเป๋าเป็นการใหญ่ บัตรรถใต้ดินมันหายไปอ้ะ...เพิ่งเติมเงินมาด้วย เศร้าๆๆๆๆ
..ก็ยังโชคดี...ที่ใช้ไปแล้วครั้งนึง เฮ้อออ..

ลืมมือถืออีก    ตกเย็นออกจากเอสพลานาด จะขึ้นรถใต้ดินกลับไปออฟฟิศ เหตุการณ์เดจาวูก็เกิดขึ้น ทำการรื้อค้นกระเป๋าเป็นการใหญ่ เพื่อหาบัตรรถอีกอันที่น้องที่ทำงานเอามาให้จากออฟฟิศ ก็เจอจนได้ แต่ว่ามืถือตรู...ไปไหนเนี่ย ลืมไว้ในห้างแหงมๆ รีบใส่ตีนผีวิ่งกลับไปดูในห้างโดยด่วน
..ก็ยังโชคดี...ที่ไม่หายแฮะ แค่เหนื่อยเท่านั้นเอง..

ลดคนค่ะ ลดคน...บริษัทอิชั้น ลดคนเจ้าค่ะ แต่ลดพาร์ทไทม์ ก็ยังดีนะ แต่แม่เจ้า...งานชั้นเพิ่มขึ้นสิ จากที่เยอะอยู่แล้ว...ขอบคุณแอมและปอที่ช่วยให้ข้อมูลนะ ทำให้อิชั้นไม่โดนลดไปด้วย
..ก็ยังโชคดี...ที่ยังมีงานทำอยู่..

อันนี้เป็นเหตุการณ์เล็กน้อยเท่านั้นเอง เหตุการณ์ที่สนุกที่สุดจะเริ่มตั้งแต่บัดนี้เป็นต้นไป

ไส้แตก..ชิปหาย!!??

วันนี้เข้าทำงานตอนบ่ายสองโมงครึ่ง ทำให้ตอนเช้ามีเวลาไปทำอื่นๆอีกมากมาย ก็เลยตัดสินใจไปออกกำลังกายที่แคลิฟอร์เนีย ฟิตเนส สาขาสุขุมวิท 23 อาคารจัสมิน เวลาประมาณ 11.30 น. นำรถฮอนด้า ซิวิคสุดที่เลิฟวนขึ้นไปจอดที่ชั้นเจ็ด....แม่เจ้า ลืมเอากระเป๋าใส่รองเท้ามาอ่ะ..ก็ยังโชคดี...ที่มีรองเท้าผ้าใบเก่าๆ ที่แทบจะไม่ซัพพอร์ทเท้า พื้นใกล้จะหลุด ในรถอีกหนึ่งคู่ ไม่มีถุงเท้าก็ยังพอถูไถ เอาวะ ไหนๆก็มาแล้ว จะได้ไม่เสียเที่ยว กุญแจก็เดินข้ามถนนไปซื้อที่ เซเว่น-อีเลฟเว่นมา ได้ออกกำลังกายก่อนไปทำงาน สบายใจ...

ประมาณ 13.00 น. ก็ไปอาบน้ำอาบท่า สระผม เตรียมตัวไปทำงาน

14.00 น. ถึงรถเรียบร้อย ป๊าด..ควักกุญแจรถออกมา กรี๊ดดด......แม่เจ้าไส้รีโมทมันหายไปค่ะ ไส้แตกอ้ะ คือกุญแจตรงหัวมันจะมีรีโมทใช่ป้ะ แล้วด้านล่างเป็นแท่งกุญแจยื่นออกมา แต่ตรงหัวรีโมทที่ต้องมีปุ่มกด มันเหลือแต่กรอบเจ้าค่ะ เป็นรูโบ๋เลย...แงๆๆๆๆๆๆ พลาสติกมันแตกตรงน๊อตนั่นเองอ่ะ แล้วไส้ข้างในมันเลยหล่นหายไประหว่างทางเดินไป 7-11 แน่นอน ฟันธง!!

เอาวะ..กุญแจยังอยู่ ไขขึ้นไปนั่งเรียบร้อย จัดข้าวของวางรกๆไว้เบาะหลัง (แล้วจัดยังไงฟะ งง..)
เสียบ บิด....แพร่ดๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

เสียบ บิด....แพร่ดๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ เสียบ บิด....แพร่ดๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

เสียบ บิด....แพร่ดๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆเสียบ บิด....แพร่ดๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆเสียบ บิด....แพร่ดๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

เสียบ บิด....แพร่ดๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆเสียบ บิด....แพร่ดๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆเสียบ บิด....แพร่ดๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆเสียบ บิด....แพร่ดๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

แม่เจ้า......สตาร์ทไม่ติดอ้ะ!! ในใจนี่นึกเลย เป็นเพราะรีโมทชัวร์ ก็ตรงหัวมันหายไปนี่หว่า..สงสัยเทคโนโลยีอันเยี่ยมยอดของไอ้เจ้าฮอนด้าสุดเลิฟเนี่ย มันคงเป็นการป้องกันขโมยขั้นเทพเป็นแน่ แต่เดี๋ยวก่อน ใจเย็นๆ ค่อยๆนึก....อาจจะเป็นที่แบตเตอรี่หมดก็ได้นะเนี่ย 0.01% มีโอกาสๆๆ..ซตพ.ดิค๊า

ซอยข้างๆมีอู่ เดินไปเลย "พี่คะ รถสตาร์ตไม่ติด สงสัยแบตหมดค่ะ" ช่างบอกว่าให้ไปคุยกับผจก. ก็เลยเดินดุ่มๆเปิดประตูเข้าไปในสำนักงานเค้าเลย...บอกเค้าด้วยประโยคเดิม ผจก.ชายหน้าโหด ยิ้มหวานให้ พลางบอกว่า "ผมไม่มีช่างเครื่อง ซ่อมแต่สีรถ" ง่า...แม่เจ้า

ก็เลยต้องเดินคอตกกลับไป ไปเดินหารปภ.ที่ชั้น 7 ที่จอดรถอยู่ ไม่เจอสักนาย..ก็เลยตัดสินใจลงไปชั้น 4 ที่ศูนย์รักษาความปลอดภัย บอกจนท.เรียบร้อย "ครับ ได้ครับ เรามีสายพ่วงแบตให้ยืม แต่คนที่จะมาพ่วงให้เนี่ย ต้องหาเองนะครับ แต่คนมีน้ำใจเยอะครับ มีคนพ่วงให้แน่นอน ไม่ต้องเป็นห่วงครับ คนมีน้ำใจครับ คุณขึ้นไปรอที่ 7 เลยครับ"

ผ่านไปไม่ถึงห้านาที รปภ.ก็มา พร้อมกับสายพ่วงแบต ไอ้เราก็บากหน้าไปเดินขอรถมาพ่วงแบต พี่คะ..พี่ขา แต่บ่าย2 บ่าย3 ที่อาคารสนง.เนี่ย ใครมันจะออกไปไหนฟะ โชคดีเหลือหลาย เจอพี่ผู้ชายคนนึง ไปออกกำลังมาเหมือนกัน ขอความช่วยเหลือซะเลย...แม่เจ้า มีน้ำใจ แล้วยังหล่อ หุ่นดีโค่ดๆอีก เสียด๊าย..มาก๊ะภรรยา..แต่ก็ ขอบคุณนะคะคุณพี่กล้ามโต

เสียบ บิด....แพร่ดๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ เย้ๆๆๆๆๆๆ ติดแย้ว.........................ขอบคุณค่า ยกมือไหว้สี่ทิศท่าภราดรเรียบร้อย ก็ขึ้นนั่งบนรถ เตรียมตัวจะขับออกไป

แม่เจ้า...ดับไปแล้ว!!! ทำไมอ้ะ ทำไม ทำไม๊...อยู่ดีๆก็ดับ

ข้อสันนิษฐานแรก ผุดขึ้นมาในหัวทันที ท่าทางจะไม่ใช้ ไอ้ 0.01% นี้ซะแล้วววว....

จัดการโทรไป Call Center ฮอนด้าโดยด่วน...หลังจากจนท.สอบถามข้อมูลเรียบร้อย ก็บอกว่าเราจะส่งรถฉุกเฉินเข้าไปนะคะ...เย้ยยยย..ไม่ค่ะ ไม่ต้องก็ได้ แค่อยากรู้ว่ามันเป็นที่รีโมทแน่หรือเปล่าคะ จะได้ไม่ต้องพวงแบตใหม่น่ะค่ะ..อ๋อ เราไม่มีช่างค่ะ คุณลองโทรไปที่สนง.ใหญ่ฮอนด้านะคะ..

สนง.ใหญ่ฮอนด้า สอบถามข้อมูลเรียบร้อย อาการเป็นยังไง ขอฟังเสียงเครื่องตอนสตาร์ต สรุปว่าให้เบอร์มือถือช่างใหญ่มา..

โทรคุยกะคุณพี่ช่าง..เดี๋ยวผมเข้าไปดูให้ครับ แต่ว่าต้องรอนะ ผมติดงานอยู่ อีกชั่วโมงนึง...แม่เจ้า ชั้นเข้างาน 14.30 น.อ้ะ ตอนนั้นก็ 15.00 น.แล้วล่ะ พี่คะ..หนูโทรไปฉุกเฉินจะเร็วกว่ามั้ยคะ..พี่ช่างก็ให้เบอร์มา

ฉุกเฉินฮอนด้า..สอบถามข้อมูลอีกรอบ...แง๊ จนชั้นจะจำหมายเลขตัวถังได้อยู่แล้วง่ะ เสร็จปุ๊บ ก็โอนสายให้ช่าง พี่ช่างสอบถามอาการเบื้องต้น แล้วตอบว่า.....ผมว่าเป็นที่รีโมทครับ คุณต้องไปเอากุญแจสำรองมาไข เพราะที่รีโมทเนี่ย มันมีข้อมูลอยู่ ที่สตาร์ทไม่ได้เพราะว่าชิปมันไม่ส่งสัญญาณไปถึงตัวเครื่องครับ แต่ที่กุญแจสำรองมันมีชิปครับ..ค่ะพี่ ค่ะ ชิปหายค่ะ ชิปมันหายไปแย้วอ่ะค่ะ..ถ้าเอากุญแจสำรองมาไขแล้วไมได้ ค่อยโทรมาใหม่นะครับ ผมจะส่งรถไปยกเข้าศูนย์...

แม่เจ้า....อโศก --ทุ่งครุ   ทุ่งครุ--อโศก....ชิปค่ะ เพื่อชิป

แต่สุดท้ายก็ตัดสินใจโทรไปหาม่ามี๊ดีกว่า ให้คนเอากุญแจสำรองมาให้ ส่วนตัวดิฉันก็ขึ้นรถใต้ดินไปทำงานก่อนระหว่างรอกุญแจสำรอง

16.30 น. สตาร์ทรถ และนำรถกลับมาสู่ออฟฟิศได้..โดยสวัสดิภาพ เสียค่าจอดรถ 100 บาท

แม่เจ้า....สนุกจังเลย

ขอบคุณทุกคนที่ให้ความช่วยเหลือไว้ ณ ที่นี้ด้วย ศูนย์ฮอนด้าบริการดีมาก จริงๆนะ ทุกคนเต็มใจให้ความช่วยเหลือ ให้คำปรึกษา และพูดจาดี, เจ้าหน้าที่ตึกจัสมินดีมากๆ บริการรวดเร็ว มีน้ำใจ มาสอบถามความคืบหน้าตลอด, พี่สุดหล่อที่มาพ่วงแบต..พี่หล่อมากค่ะ กล้ามก็สวย แล้วยังนิสัยดีอีก ลูกในท้องภรรยาพี่, ต้องน่ารักแหงๆ, พี่อีกคนที่เกือบจะมาพ่วงแบตให้แต่รู้ซะก่อนว่าเป็นที่รีโมท ถึงพี่จะไม่หล่อแต่น้ำใจงามค่ะ และสุดท้าย เกือบลืมๆ ขอบคุณเทคโนโลยีของฮอนด้า คาร์ ระบบความปลอดภัยเค้าเยี่ยมจริงๆ ขอบคุณค่ะ ขอบคุณจริงๆ

ก็ยังโชคดี...ที่สตาร์ทรถได้ในที่สุด

ดี 700 หน..กำลังตามเรามา มาติดๆ เชื่อดิ๊

วันนี้อยู่เอสพลานาด...ไม่มีงานทำนั่นเอง กะว่าจะอ่านหนังสือเตรียมสอบวันเสาร์ อาทิตย์นี้ซะห่นอย แต่ด้วยความขี้เกียจ..ตั้งแต่เช้ามาได้แต่นั่งเล่นเน็ท ก็เลยถือโอกาสส่งการบ้านป้าอ้อซะ ก่อนที่อารมณ์ขยันจะมาเยือนเน้ออออ....

 

1. วันนี้วันที่เท่าไหร่
   17มีนาคม 2551

2. กี่โมงแล้ว
   13.53 จะบ่ายสองแล้ว ยังไม่ได้หม่ำข้าวเลย เนื่องจากไม่มีน้องมาเปลี่ยน....แง๊..หิววววววว

 

3.    ชื่อเล่น 
   น้ำตาล

4. ตอนนี้ใช้โทรศัพท์ยี่ห้ออะไรอยู่
   NOKIA

5. รุ่นอะไรเหรอ 

   N73

 

6. เสียงเรียกเข้าที่ใช้ล่ะ

   Here Today เพิ่งเปิดดูชื่อนี่หล่ะ

7. เพลงที่อยากให้เป็นเสียงเรียกเข้ามากที่สุด
   เอ๋...อะไรก็ได้อ่ะ ให้ดังเป็นพอ

8. เพลงใหม่ที่สุดเท่าที่ฟังตอนนี้
   โห..ตอบยาก ก็เท่าที่ Efm เปิด ฟังตอนขับรถ เพลงไหนก็เพลงนั้นอ่ะ

9. เล่นเครื่องดนตรีอะไรเป็นมั่ง
   เยอะ เป็นพวกบ้าเรียน แบบอินเตอร์ก็ เปียโน ไวโอลิน กีต้าร์ แซก(สองอย่างหลังนี่เล่นไม่ได้แล้วล่ะ)แบบไทยๆก็ ซอด้วย ซอสามสายที่ขอไปเรียนกะแอมมู่ อ.ก็ใจดี สอนให้ฟรีๆซะงั้น ขิม ระนาด จะเข้ แต่ทั้งหมดที่กล่าวมานี้ลืมไปเกือบหมดแล้ว มีซอด้วงที่ยังพอมั่วๆได้อยู่ อ่อ ขลุ่ยอีกอย่าง..

10. คิดว่าตัวเองเล่นเก่งไหม
    ก็พอใช้ได้นะ แต่สอบเอ็นท์ไม่ติด ยังไม่เข้าขั้นมั้ง พูดแล้วก็เสียใจ ไม่งั้นเป็นซีซั่น เชนจ์ไปละ

 

11. ดารานักร้องที่คิดว่า look ดีที่สุดในสายตาคุณ

    โอ้ววว ตอบยากจัง look ดี นี่คือมาดเท่ห์ บุคลิกดีอ่ะหรอ ดอม เหตระกูลละกัน ผู้หญิงเห็นแต่คนสวยๆ แอฟก็สวยดี แต่เรื่อง look นี่ พายภัทรียา ถือเป็นดาราป่ะ

12. สไตล์การแต่งตัวของคุณ
    อะไรก็ได้ที่ตัวเองคิดว่าสวย ^^

  
13. ถ้าไม่มีของสิ่งนี้แล้วจะไม่ยอมออกจากบ้านไปไหนเลย
    นอกจากเสื้อผ้าก็กระเป๋ามั้ง โทรศัพท์นี่ไม่ต้องพูดถึง ลืมประจำ

14.    ในกระเป๋าตังใส่อะไรไว้บ้าง
    บัตรราชการต่าง ๆ  บัตรเครดิต และ ที่เยอะที่สุด "สลิป"

15.    คำพูดที่ติดปากที่สุด

        ไม่รู้...ใครถามอะไร ไม่รู้ไว้ก่อน บ้าไปแล้ว

16. ปีใหม่ที่ผ่านมาไปเที่ยวไหนมา
    I'm Workingggggg!!!

 

17. อาหารที่กินได้ไม่มีวันเบื่อ
    โจ๊ก เต้าหู้ผัดซีอิ๊วกินกะข้าวต้มร้อนๆ ปลาอินทรีย์แช่น้ำปลาทอด โอ้ววววว..หิวอยู่นะ

18.    เกมที่คิดว่าตัวเองถนัดที่สุด
        ไม่มีง่ะ

19. เกมที่เล่นประจำตอนนี้
    ก็ไม่มีอีก

20. เพื่อนที่สนิทที่สุดคือ  

    ก็หนิดทุกคนนะ เท่าๆกัน..แต่ถ้าคุยบ่อยก็เป็นจิ๋วกะแอร์ละมั้ง

21. อยากบอกอะไรกับเค้า
    ปาร์ตี้กันเต๊อะ

 

22. เป้าหมายตอนนี้
    อ่านหนังสือวิชาวิจัยซะทีเหอะเอ็ง วางอยู่ตรงหน้าชาติกว่าแล้ว

23. ขับรถเป็นไหม
    เป็นดิ ขับทุกวันเลย

24. แล้วตอนนี้มีรถขับอยู่หรือป่าว
    มี ถ้าไม่มีเหมือนโดนตัดแขนตัดขา ไปไหนทีก็ลำบาก คนมันบ้านไกลลลลลล

 

25.    รถยนต์ที่อยากเป็นเจ้าของที่สุด
        มินิ ซื้อให้หน่อย นะนะ

26. เครื่องดื่มที่โปรดปรานเป็นอันดับแรก
    น้ำเปล่า

 

27.    สูบบุหรี่ไหมอ่ะ
        ก็มีมั่ง แล้วแต่โอกาส...อย่าด่าหนูเลยนะป้าอ้อออ.....ผิดไปแย้ว

 

28. ร้านตัดผมร้านประจำ
    ไม่ค่อยซ้ำร้านแฮะ แต่ถ้าพี่โทนี่แอนด์กายตัดให้อีกเมื่อไร จะได้ซ้ำร้านละ

   

29. ร้านอาหารที่ทานประจำ
    กิตติซีฟู๊ด ร้านอาหารทะเลแถวบ้าน แม่ชอบมากกกก...สั่งมากินเกือบทุกอาทิตย์ แต่ไปกินที่อื่น อย่างเยาวราชที่เค้าว่าเด็ดๆกัน ยังสู้ร้านกิตติข้างบ้านอิชั้นไม่ได้เลยค่ะคุณขา ของเค้าเด็ดจริงๆ

30. เวลาอยู่ที่ทำงานว่าง ๆ จะทำอะไร
    ว่าง ไม่ว่างก็เล่นเอ็ม ไม่พลาด หากหยุดเล่นเกินสองชม.จะเป็นอันตรายต่อสมอง

31. เวปไซต์ ที่ต้องเข้าเวลาเล่น อินเตอร์เนต
    ฮอทเมล์ ฮิห้ากะลงจะตามมา

32. แอบปลื้มใครอยู่หรือป่าว
    ไม่มีนะ

 

33. ทำไมถึงปลื้มเขาล่ะ

    ก็นั่นน่ะสิ จะปลื้มทำไม...เอ๊ งง

 

34. เคยหาเพื่อนทางจดหมายหรือป่าว
    เคยดิ ตอนเด็กๆอ่ะ ม.ต้นมั้ง ที่รร.ให้รับพวก NJ แล้วมันมีคอลัมน์หาเพื่อนทางจม.นี่หละ ก็เขียนไปคุยฝึกภาษาอังกฤษ ดั๊นไปเจอคนพม่าอยู่แถวบ้านจะมาหาซะงั้น เลิกเขียนเลย กลัวววว

 

35. แล้วเคยหาเพื่อนทาง อินเตอร์เน็ต 

    ก็ไม่ได้หานะ แต่มีเพื่อนที่รู้จักกันทางเน็ต แต่ยังไม่เคยเจอกันอ่ะ แต่คุยเอ็มมาเป็นปีละ

36. ถ้าสามารถขอของวิเศษจากโดเรม่อนได้อย่างนึงจะขออะไร
    กระเป๋าสำรอง...เอามาซะดีๆ

 

37. การ์ตูนเรื่องที่ติดอยู่ตอนนี้
    ไม่มีนะ แต่ถ้าที่กะลังรออ่านอยู่ก็ ซุปเปอร์กุ๊กกระตุกต่อมอร่อย,แชมป์เปี้ยนขนมปัง, จอมโหดกะทะเหล็กR มีแต่ของกินท้างน้านนนนนนน

38. ชอบทานก๊วยเตี๋ยวเส้นอะไร
    ไม่บะหมี่ก็เส้นเล็ก

39. ห้องนอนติดโพสเตอร์ของดาราบ้างหรือป่าว
    ติด ตั้งกะสมัยประถม ไม่เคยแกะออกเลย มีรูปพี่เบิร์ด--เอามาติดเพราะพี่สาวชอบ อิจฉาเค้า เห็นเค้าชอบ เลยไปซื้อมาติด บ้าปล่าวเนี้ย ทัช--อันนี้ชอบเอง โจบอยสเก๊าท์--อันนี้ชอบม๊ากกกก ตอนนี้ไม่รู้ไปไหนละ

40. หนังเรื่องที่ดูเรื่องล่าสุด
    Sweeney Tod แฟนชั้นเป็นพระเอก

 

41. แล้วหนังสนุกไหม
    ตามสไตล์ทิม เบอร์ตัน แต่เรื่องนี้โหดดีนะ

42. อยากเรียนต่อด้านไหน
    จริงๆอยากเรียนเกี่ยวกับสิ่งพิมพ์ แต่ตอนนี้เรียนการตลาดอยู่ ก็สนุกดีนะ

43. แล้วอยากเรียนต่อที่ไหนล่ะ
    เมืองไทยยังไม่มีอ่ะ คอร์สนี้...แต่อยากเรียนเมืองไทย ไม่อยากอยู่ไกล อากาศก็หนาว ไม่ชอบ    

44. เรื่องที่รู้สึกแย่ตอนนี้
    เป็นเรื่องที่บอกใครไม่ได้.....T^T

 

45. เวลาไปทำงาน ไปยังไงอ่ะ
    ขับรถ ออกจากบ้านใช้ทางลัดซอกซอยไปพระปะแดง ขึ้นสะพานวงแหวนอุตสาหกรรม ลงพระราม3 เลี้ยวซ้ายตรงมาเรื่องๆ ผ่านตลาดปีนัง คลองเตย เป็นอันถึงตลาดหลักทรัพย์

 

46. ปกติแล้วใช้น้ำหอมอะไรอยู่
    หลายขวดอยู่ ไม่ชอบซ้ำ ตอนนี้ก็มี Tommy, Clinique Happy เพิ่งหมดไป, Estee--pleasure หอมมาก,Mark&Spercer--Green tea กลิ่นหอมดี เปรี้ยวๆหน่อย ซื้อจากอังกฤษ ราคาถูกมาก แต่จำไม่ได้ละว่าเท่าไร หมดไปแล้วด้วย ถ้าจูนได้อ่านช่วยซื้อมาฝากด้วย, Dior addicted2 นี่ก็หอมมากอีก ชอบ,212 sexy ติดโค่ดนาน อ่านมาจากในเน็ทว่าติดนานเลยซื้อมาลอง นานจิง ถอดเสื้อกองไว้ ตื่นมาตอนเช้ากลิ่นยังฉุยอยู่เลย, J lo Glow อันนี้ก็หอม ชอบๆๆๆๆๆๆ

47. แล้วเรื่องความรักตอนนี้เป็นอย่างไรบ้างอ่ะ
    เรื่อยๆ หนึ่งปียังไง สิบปียังงั้น

 

48. ภาษาที่อยากพูดได้มากที่สุด
    ญี่ปุ่น ฝรั่งเศส...เอาที่เคยเรียนไป คืนนนมา...

 

49. คิดยังไงกับนิยามรัก
    รักคือชีวิต ^^

50. ตอนอาบน้ำร้องเพลงด้วยหรือป่าว
    ไม่นะ

51. คิดว่าการแต่งงานขึ้นอยู่กับอะไร
    จังหวะและโอกาส

 

52. บอกรักครั้งสุดท้าย กับใคร เมื่อไหร่
    โอ้....คงหลายปีมาละ ก็ต้องพี่หนุ่ยจิ

 

53. แฟนนอกใจจะทำยังไง
    มองวเองก่อนเถิด อย่าเพิ่งโทษใคร

 

54. ถ้าคุณเป็นนกจะบินไปไหน
    ไปข้างหน้าสิ ไม่อยากบินอยู่กะที่หรอกนะ ไม่ใช่ฮัมมิ่งบิร์ดนี่

55. ถ้าโลกเป็นแผ่นสี่เหลี่ยมอยากอยู่ส่วนไหนของโลก
    ด้านบน ไม่อยากห้อยหัว เด๋วเลือดตกหัว

56.    เบอร์มือถือลงท้ายด้วยเลขอะไร
    7

57.    ชอบวิชาอะไร

    ดนตรี  ภาษาอังกฤษ

 

58.    หากขา ไม่ใช่อวัยวะที่คุณเดิน คุณจะใช้อะไรเดินแทนขา

        เท้า...เราใช้ขาเดินตั้งกะเมื่อไรวะ

59. คนรักที่คบตอนนี้เป็นอย่างไร

    เอ๋...ก็ดีนี่

60. วันนี้กินอะไรไปแล้วบ้าง
    ข้าวเช้าที่บ้าน ฮะจังเมนเมื่อกี้ และกะลังจะกินไอติมแมค ตามด้วยซูชิ เมื่อน้องที่ตลาดฯมาหาที่เอสพลานาดเนี่ย

 

61. เพื่อนอกหักจะปลอบใจว่ายังไง

    ดีแล้วล่ะเมิง คบคนดี ดีกว่าน่อ ผู้ชายมีมากมายเหมือนฝูงลิง

  

62. ถ้าลมพัดสิ่งหนึ่งออกไปจากชีวิตคุณได้ จะให้พัดอะไรไปอ่ะ
    ตัวเองมั้ง

 

62. ถ้าเพื่อนแย่งแฟนคุณไปทำไง

    ปล่อยมันไปเหอะ มันเป็นเรื่องของคนสองคน ปรบมือข้างเดียวไม่ดัง

ถ้าแฟนชั้นปัญญาต่ำต้อยด้อยตุ๊สสกุ๊ตเตอร์ขนาดนั้น ก็ไม่สมควรมาเป็นแฟนกันอยู่แล้วนะ ขอให้มันไปเหอะ ชั้นจะกรวดน้ำไปให้ด้วย

64.    หนังสือที่ชอบอ่านคือหนังสืออะไร
        เยอะอ่ะ ทุกแนว ยกเว้นหนังสือเรียน โดยเฉพาะพวกฆาตกรรมนี่อินมากๆ เก็บข้อมูลไว้ เผื่อจะฆ่าใคร

65. ถ้าคุณทำผิดคุณจะขอโทษด้วยคำพูดแบบไหน
    ขอโทษ...มีคำอื่นที่ดีกว่านี้ด้วยหรอ

 

66. ขอเนื้อเพลงที่คุณชอบที่สุด

    เสียดายจริงๆ ที่ฉันมีแจกันเพียงหนึ่งใบ และก็มีดอกไม้ ประดับไว้อยู่ในนั้น...

ฉันจึงไม่อาจฝืน คว้าเธอมาปักไว้ด้วยกัน......

67. อยากไปเที่ยวที่ไหนตอนนี้
    Venice

68. อยากจะบอกอะไรกะคนที่คุณจะส่ง เมล์ไปให้
    เมล์ไรวะ งง

69. ส่งให้เพื่อน 7 คน มีใครบ้าง

        เจ็ดเลยหรอ มีสิ่งมหัศจรรย์ไม่ถึงขนาดน้าน...1.แอร์ 2. แอร์ 3.แอร์ 4-7 ก็แอร์ มีเพื่อนในนี้ไม่ได้มากมายไปกว่าตังในกระเป๋า

   

70. เขาแต่ละคนเป็นแรงบันดาลใจให้คุณในเรื่องไหนบ้างถึงส่งให้เขาอ่ะ.....
    ไรหว่า....งง

 

เสร็จละ....ทำตั้งกะบ่ายๆ กว่าจะสำมะเร็จก็ปาเข้าไปทุ่มกว่าๆ

เมื่อวันศุกร์ที่ผ่านมา (22 กพ. 50) สมาคมนักเขียนแห่งประเทศไทยได้ร่วมเป็นเจ้าภาพจังานสวดอภิธรรมศพของพ่อและคุณ 'ชมัยภร แสงกระจ่าง' นายกสมาคมฯ ได้เขียนบทกลอนไว้อาลัยมาให้ในการนี้ด้วย จึงขออนุญาตคัดลอกบทกลอนดังกล่าวมาให้เพื่อน ๆ ได้อ่านกัน

แด่ พี่วิริยะ สิริสิงห

      วิริยะยิ่งแล้ว                เกินใคร
สิริแก่วรรณกรรมไทย          พี่น้อง
สิงหอักษราลัย                  อักษรสถิต
ลาจากน้ำตาต้อง               ตกพื้นวรรณศิลป์

      วิริยะพี่ลาไกล             น้องอาลัยน้ำตาริน
วิริยะยังตรึงจินต์                ด้วยรอยยิ้มอันจริงใจ
      ยังเล่าทุกเรื่องราว        ความปวดร้าวที่ผ่านไป
ยังสนุกสนานใน                ชีวิตอยู่ในทุกคราว
      แบบอย่างคนคิดดี       ทุกก้าวมีแต่ดวงดาว
สดใสหัวใจพราว                เสียงหัวร่อยังยืนยัน
      ทิ้งดอกโบตั๋นไว้           น้ำผึ้งใสก็ละพลัน
น้ำตาลก็เช่นกัน                 ต่างร่ำไห้อาลัยลา
      วิริยะพี่ลาไกล             วิริยะในสวรรยา
สร้างสรรค์มั่นอักษรา          เต็มท้องฟ้าด้วยดวงดาว
      มองฟ้ายามราตรี          รู้ว่ามีมากเรื่องราว
วิริยะสุกสกาว                    สร้างดวงดาวเป็นวรรณกรรม
      ดวงดาววิริยะ              ขออักขระตรึงใจจำ
สืบฟ้าสืบสานคำ                สถิตสวรรค์นิรันดร์เทอญ

ประพันธ์โดย ชมัยภร แสงกระจ่าง

22 กุมภาพันธ์ 2551

 

เป็นบทกลอนที่เพราะมาก ๆ และรู้สึกประทับใจอ่านแล้วเห็นภาพของพ่อเลยทีเดียว

โดยเฉพาะในวรรคที่ว่า

"เสียงหัวร่อยังยืนยัน"

วันนี้ฉันเข้าไปอ่านบลอกของพี่สาว...เขียนเกี่ยวกับคุณพ่อในวันสุดท้ายที่พ่อจากไป ฉันกับแม่ไม่ได้เห็นพ่อในนาทีนั้น เพราะอยู่ไกลถึงไต้หวัน มีพี่สาวรับบทหนักคนเดียว ถึงแม้ทุกคนจะดูเข้มแข็ง แต่จริงๆแล้วในใจก็เศร้ามาก....

ฉันนั่งอ่านน้ำตาไหล...ด้วยเข้าใจว่าคนเขียนเสียใจแค่ไหน ฉันเองไม่ได้มีนาทีนั้นร่วมกับเขา ไม่ได้รู้สึกเสียดายแต่อย่างไร เพราะในใจฉันมีพ่ออยู่เสมอ

เลยอยากจะนำสิ่งที่ผึ้งเขียนในบลอกมาเก็บไว้ในบ้านของตัวเองบ้าง..........

เผื่อวันไหนรู้สึกอ่อนแอจะกลับมานั่งอ่าน ปล่อยน้ำตาไหลทิ้งบ้าง......

ขอปาฎิหาริย์อีกสักครั้ง (ต่อ)

วันนี้วันวาเลนไทน์ วันแห่งความรัก...แต่สำหรับเรามีแต่นั่งรอคำพูดของคุณหมอ....ว่าอาการของคุณพ่อจะดีขึ้นหรือไม่ จริงๆ เราก็เตรียมทำใจไว้ตั้งแต่ตอนท้องข้าวปุ้นแล้วว่าคุณพ่ออาจจะอยู่ได้อีกไม่นาน....แต่ความผิดพลาดครั้งใหญ่ที่เราลืมและทำให้เราเสียใจจนทุกวันนี้ก็คือ ข้าวปุ้นยังไม่เคยถ่ายรูปกับคุณตาสักครั้ง !! ด้วยเพราะเวลาเราไปหาคุณพ่อทีไรคุณพ่อก็ไม่ค่อยกล้าอุ้มเจ้าตัวเล็ก เพราะตั้งแต่สมัยเราเด็กๆ เขาก็ไม่ค่อยกล้าอุ้ม และยิ่งไม่ค่อยแข็งแรงหลังจากหายป่วยคุณตาก็เลยไม่กล้าอุ้ม พอพาไปหาคุณตาก็ไม่เคยได้เอากล้องไปเสียอีก ตอนนี้คุณตานอนอยู่ห้องไอซียูมาสองวันแล้ว....ตอนแรกเข้าใจว่าน้ำท่วมปอดรอบสองเลยเอาลงมาห้องไอซียูสังเกตอาการ...คุณหมอที่รักษาปอดตัดสินใจว่าจะเจาะปอดอีกครั้งหลังจากดูฟิล์ม แต่พอเจาะปอดไปแล้วกลับไม่มีน้ำออกมาเลย...แสดงว่าปอดไม่ได้ชื้นอีกรอบ แต่ฟิล์มเอกซเรย์พบว่ามีจุดขาวๆ ในปอด คุณหมอเลยบอกว่าน่าจะเพราะว่าปอดอักเสบ...คุณพ่อมีปัญหาเรื่องปอดอักเสบมานานอยู่แล้วตั้งแต่ให้ยา...เนื่องจากอ่อนแอจากการให้คีโม ทำให้ร่างกายเกิดภาวะโรคแทรกซ้อน ทั้งๆ ที่ตอนออกจากห้องไอซียูรอบแรกคุณพ่อดูดีขึ้นมาก พูดเล่นได้ หัวเราะได้ แต่ผ่านไปอีกแค่วันเดียวคุณพ่อก็ต้