เมื่อวันศุกร์ที่ผ่านมา (22 กพ. 50) สมาคมนักเขียนแห่งประเทศไทยได้ร่วมเป็นเจ้าภาพจังานสวดอภิธรรมศพของพ่อและคุณ 'ชมัยภร แสงกระจ่าง' นายกสมาคมฯ ได้เขียนบทกลอนไว้อาลัยมาให้ในการนี้ด้วย จึงขออนุญาตคัดลอกบทกลอนดังกล่าวมาให้เพื่อน ๆ ได้อ่านกัน
แด่ พี่วิริยะ สิริสิงห
วิริยะยิ่งแล้ว เกินใคร
สิริแก่วรรณกรรมไทย พี่น้อง
สิงหอักษราลัย อักษรสถิต
ลาจากน้ำตาต้อง ตกพื้นวรรณศิลป์
วิริยะพี่ลาไกล น้องอาลัยน้ำตาริน
วิริยะยังตรึงจินต์ ด้วยรอยยิ้มอันจริงใจ
ยังเล่าทุกเรื่องราว ความปวดร้าวที่ผ่านไป
ยังสนุกสนานใน ชีวิตอยู่ในทุกคราว
แบบอย่างคนคิดดี ทุกก้าวมีแต่ดวงดาว
สดใสหัวใจพราว เสียงหัวร่อยังยืนยัน
ทิ้งดอกโบตั๋นไว้ น้ำผึ้งใสก็ละพลัน
น้ำตาลก็เช่นกัน ต่างร่ำไห้อาลัยลา
วิริยะพี่ลาไกล วิริยะในสวรรยา
สร้างสรรค์มั่นอักษรา เต็มท้องฟ้าด้วยดวงดาว
มองฟ้ายามราตรี รู้ว่ามีมากเรื่องราว
วิริยะสุกสกาว สร้างดวงดาวเป็นวรรณกรรม
ดวงดาววิริยะ ขออักขระตรึงใจจำ
สืบฟ้าสืบสานคำ สถิตสวรรค์นิรันดร์เทอญ
ประพันธ์โดย ชมัยภร แสงกระจ่าง
22 กุมภาพันธ์ 2551
เป็นบทกลอนที่เพราะมาก ๆ และรู้สึกประทับใจอ่านแล้วเห็นภาพของพ่อเลยทีเดียว
โดยเฉพาะในวรรคที่ว่า
"เสียงหัวร่อยังยืนยัน"
ขอแสดงความเสียใจด้วย คุณพ่อเป็นนักเขียนหรือครับ ดีจัง 
